Του πατρός Θεοφάνους – Αρχισυντάκτη του Πρακτορείου Εκκλησιαστικής Λειτουργικής & Πολιτιστικής Ενημέρωσης Lavaron.com.gr
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Η Αγία μας Εκκλησία μάς φέρνει μπροστά σε μία από τις πιο συγκινητικές εικόνες της Αγίας Γραφής: τον Αδάμ και την Εύα να εξέρχονται του Παραδείσου. Δεν είναι απλώς μια ιστορική αφήγηση· είναι η πνευματική μας ιστορία. Είναι η δική μας καρδιά όταν απομακρύνεται από τον Θεό.
Ο Αδάμ δεν έχασε τον Παράδεισο μόνο γιατί παρέβη την εντολή. Τον έχασε γιατί, όταν ο Θεός τον κάλεσε σε διάλογο, δεν ταπεινώθηκε. Αντί να πει «ήμαρτον», μετακύλησε την ευθύνη. Εκείνη τη στιγμή, η αμαρτία ρίζωσε βαθύτερα: έγινε εγωισμός.
Και σήμερα, λίγο πριν μπούμε στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, η Εκκλησία δεν μας μιλά πρώτα για νηστεία τροφών. Μας μιλά για νηστεία καρδιάς.
Δεν μας λέει: «Σταμάτα να τρως».
Μας λέει: «Σταμάτα να κρατάς κακία».
Το Ευαγγέλιο είναι ξεκάθαρο και αυστηρό:
«Εάν συγχωρήσετε τους ανθρώπους, θα σας συγχωρήσει και ο Πατέρας σας. Εάν όμως δεν συγχωρήσετε, ούτε Εκείνος θα συγχωρήσει εσάς».
Πόσο απλά και πόσο βαθιά λόγια.
Η συγχώρηση δεν είναι συναίσθημα. Είναι απόφαση.
Δεν σημαίνει ότι ξεχνώ. Σημαίνει ότι αφήνω στα χέρια του Θεού το δίκιο μου.
Δεν σημαίνει ότι εγκρίνω το λάθος. Σημαίνει ότι δεν αφήνω το λάθος να δηλητηριάζει την ψυχή μου.
Αδελφοί μου,
Στη σημερινή εποχή ζούμε σε έναν κόσμο πληγωμένο. Οικογένειες διχάζονται. Φίλοι απομακρύνονται. Συγγενείς δεν μιλούν μεταξύ τους για χρόνια. Μικρές παρεξηγήσεις γίνονται μεγάλες αποστάσεις. Και η καρδιά σκληραίνει.
Όμως ο Χριστός δεν ήρθε για να μας διδάξει πώς να έχουμε δίκιο. Ήρθε να μας μάθει πώς να αγαπάμε.
Τι νόημα έχει να νηστεύουμε, αν μέσα μας καίει η μνησικακία;
Τι νόημα έχει να κάνουμε μετάνοιες, αν δεν λυγίζει ο εγωισμός μας;
Τι αξία έχει η προσευχή, αν δεν συνοδεύεται από συγχώρηση;
Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι πορεία επιστροφής. Δεν είναι πένθος χωρίς ελπίδα. Είναι δρόμος χαρμολύπης. Είναι κάλεσμα να ξαναβρούμε τον Παράδεισο της καρδιάς.
Και πού αρχίζει αυτός ο δρόμος;
Αρχίζει με δύο λέξεις:
«Συγχώρεσέ με».
Ο εγωισμός αντιστέκεται. Λέει: «Γιατί να κάνω εγώ το πρώτο βήμα;»
Η ταπείνωση όμως ψιθυρίζει: «Κάνε εσύ την αρχή και άφησε τον Θεό να συνεχίσει».
Απόψε, στον Εσπερινό της Συγχωρήσεως, όταν θα πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον, δεν θα κάνουμε ένα έθιμο τυπικό. Δεν είναι απλός χαιρετισμός. Είναι πνευματική πράξη βαθιά. Είναι σαν να λέμε: «Θέλω να πορευθούμε μαζί προς την Ανάσταση».
Γιατί δεν μπορούμε να φτάσουμε στο Πάσχα μόνοι.
Η Ανάσταση είναι κοινή χαρά.
Η Σαρακοστή είναι κοινός αγώνας.
Ας μη φοβηθούμε να ζητήσουμε συγγνώμη. Δεν μικραίνουμε όταν ταπεινωνόμαστε. Μεγαλώνουμε.
Δεν χάνουμε όταν συγχωρούμε. Ελευθερωνόμαστε.
Ο Παράδεισος που χάθηκε με την ανυπακοή, ανοίγει με τη συγχώρηση.
Η πόρτα που έκλεισε με τον εγωισμό, ανοίγει με την ταπείνωση.
Η απόσταση που δημιούργησε η αμαρτία, γεφυρώνεται με την αγάπη.
Εύχομαι σε όλους καλή, αγιασμένη και καρποφόρα Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Με καθαρή καρδιά.
Με πνεύμα συμφιλίωσης.
Με πίστη ότι ο Χριστός μάς περιμένει πάντοτε για να μας ξαναβάλει στον Παράδεισο της παρουσίας Του.
Καλή Σαρακοστή.
Αμήν.
Leave a Reply