Με τον κ. Αλέξανδρο Λιαρμακόπουλο, επικούρο καθηγητή της Νομικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.
Αυτοκράτορας, Πατριάρχης, Εξουσία, Δικαιοδοσία, Μονές, Σταυροπήγια, Εκκλησιολογική αρχή: λέξεις που σημαδεύουν την πορεία της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής ιστορίας. Στην καρδιά της Ανατολικής Χριστιανοσύνης, η δυναμική σχέση ανάμεσα στον αυτοκράτορα και τον πατριάρχη διαμόρφωσε όχι μόνο την πολιτική πραγματικότητα, αλλά και την Εκκλησιολογική Πράξη.
Στον πυρήνα του προβλήματος βρίσκεται η Εκκλησιολογική Αρχή: μέσα στα όρια μιας Επισκοπής, μόνο ο Επίσκοπος είναι ο κυριάρχης και αρμόδιος για κάθε Εκκλησιαστική υπόθεση. Ωστόσο, στο Βυζάντιο αναπτύχθηκε το φαινόμενο μοναστηριών που δεν υπάγονταν στον Τοπικό Επίσκοπο, αλλά κατευθείαν στον Πατριάρχη ή στον ίδιο τον Βασιλιά. Έτσι Γεννήθηκαν οι Πατριαρχικές και Βασιλικές Μονές, θεσμοί που, ενώ πρόσφεραν κύρος και ισχύ, ταυτόχρονα διέσπασαν την κανονική Ενότητα.
Leave a Reply