Ήδη από την προηγούμενη Δευτέρα αρχίσαμε να ανησυχούμε. Εσπευσμένα μεταφέρθηκες στο Νοσοκομείο. Σε κάλεσα στο τηλέφωνο, αλλά δεν μου απάντησες. Τα νεότερα της κατάστασης της υγείας σου αποθαρρυντικά. Μέχρι που το Σάββατο ήρθε η είδηση του θανάτου σου.
Λέγαμε τις χαρές και τις στεναχώριες μας. Θυμόμασταν κοινούς γνωστούς. Σχολιάζαμε τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Απολάμβανα την παρέα σου και με εντυπωσίαζε η απλότητα και ταπείνωση σου. Η ανοιχτή σου καρδιά, η οποία φαινόταν σε κάθε σου κουβέντα για τους άλλους.
Τώρα π. Νέστορα μου πέρασαν για εσένα τα δύσκολα. Δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να θυμηθείς τα δύσκολα παιδικά σου χρόνια, τις οποίες αδικίες έζησες μέσα στην Εκκλησία, τον πόνο και την αγωνία για τα καθημερινά. Λυπάμαι που δεν θα αντικρίσω ξανά το πλατύ και σχεδόν παιδικό σου χαμόγελο. Λυπάμαι που δεν θα σε ακούσω ξανά να αστειεύεσαι και να αυτοσαρκάζεσαι με έναν τρόπο μοναδικό που μόνο εσύ ήξερες να κάνεις σχεδόν αριστοφανικά.
Αργά ή γρήγορα θα ανταμώσουμε και πάλι και τότε θα σου πω από κοντά πόσες και πόσες φορές θεράπευσες με την απλότητα και το χιούμορ σου, κάποιες από τις αθέατες πληγές μου.
Καλή αντάμωση αδερφέ μου αγαπημένε!
Leave a Reply